Sunday, February 5, 2017

சசிகலாவும் எதிர்கால அரசியலும்



சசிகலாவைப் பற்றி நான் எழுதிய ஒரு பதிவு பல நண்பர்களைக் கோபப்படவும் குழப்பமடையவும் வைத்திருக்கிறது. ஒரு விஷயம் தெளிவு படுத்தி விடுகிறேன். தமிழகத்தில் எந்தக் கட்சியின் ஆட்சி நடைபெற வேண்டும், யார் பதவிக்கு வர வேண்டும் என்று கேட்டால் என்னுடைய பதில் வேறு மாதிரியானது. ஆனால் இன்றைய ‘சிஸ்டத்தில்’ இன்னமும் நான்கரை ஆண்டுக்காலம் இதே கட்சிதான் ஆட்சி செய்யப்போகிறது. இங்கே என்ன மாதிரியான தலைமை வேண்டும், யாருடைய தலைமை வேண்டும் என்பதையும், தற்போதைய அரசியல் சூழல் என்ன என்பதையெல்லாம் வைத்துப் பார்க்கும்போது என்னுடைய எண்ணம் என்ன என்பதையும்தான் நான் இப்போது பிரதிபலித்துக் கொண்டிருக்கிறேன்.

தமிழகத்தைப் பொறுத்தவரை இன்றைய இந்த நிலைமைக்குக் காரணம் வெறும் அரசியல் தலைவர்கள் மட்டுமல்ல, மக்களும், ஊடகங்களும் , பத்துப் பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்னால் திடீரென்று பரவிய இணையமும், எந்தவித அரசியல் புரிதல்களும் இல்லாமல் அதனைக் கைப்பற்றி அதில் கருத்துக்கள் பதிந்து பரப்பிய ‘அறிவாளிகளும்’ அதற்கேற்ப ‘அரசியல் முடிவுகள்’ எடுத்துச் செயல்பட்ட பொதுமக்களும்தாம் முழுக்க முழுக்கக் காரணம். இவர்கள் மட்டும் கலைஞருக்கு எதிராக இப்படியொரு முடிவை எடுத்திருக்கவில்லையென்றால் தமிழகத்தில் பல பேராபத்துக்கள் தவிர்க்கப்பட்டிருக்கும்.

பல அரசியல் பெரும்பள்ளங்கள் விழாமல் போயிருக்கும்.

ஆனால் கலைஞருக்கு எதிரான அரசியல் நிலைப்பாடு என்பது ஜெயலலிதாவுக்கு ஆதரவு என்பதையும் தாண்டி அவரை ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர வைத்து அவருக்கு ‘அடி பணிந்து சேவகம் செய்து கிடப்பது’ என்ற அரிய வகை அடிமைத்தனத்தை ஆளும் வர்க்கம், அதிகார வர்க்கம் என்று ஆரம்பித்து ஒரு மாநிலம்  நடைபெற வேண்டுமென்றால் எத்தனை இயக்கம் (move) நடைபெறவேண்டுமோ அத்தனை இயக்கங்களிலும் செலுத்தி கைகட்டி வாய்பொத்தி அழகு பார்த்துக்கொண்டிருந்ததுதான் இத்தனை பேராபத்துகளுக்கும், மாநிலத்தின் அவமானங்களுக்கும் காரணமாக அமைந்திருக்கிறது.

இன்றைய அரசியல் உலகில் 100 சதம் சரியானவர்களை எதிர்பார்ப்பது விவேகம் அல்ல.

இது காமராஜர் காலமும் அல்ல.

ஒருவரை எப்படி சீர்தூக்கிப் பார்த்து முடிவுக்கு வருவது என்பதற்கு திருக்குறள் அருமையான வழியைக் காட்டுகிறது. குணம் நாடி குற்றமும் நாடி அதில் மிகை நாடி மிக்கதைக் கொண்டு ஒரு முடிவுக்கு வா என்கிறது குறள்.

அதன்படி பார்த்தால் கலைஞரை தமிழகம் கைவிட்டிருக்க வேண்டிய தேவை கிடையாது.

நாடு, இனம், மொழி, தமிழ், பண்பாடு, கலாச்சாரம் போன்ற எல்லாவற்றிலும் ஈடுபாடும் உணர்வுகளும் கொண்டவர்களுமே தமிழகத்தை வழிநடத்திச் செல்ல தகுதி வாய்ந்தவர்கள். இவற்றில் எதிலுமே எந்தவிதமான ஈர்ப்பும் ஈடுபாடும் அக்கறையும் இல்லாத ஜெயலலிதா போன்ற ஒரு சுயமோகியை இத்தனை ஆண்டுக்காலம் ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர வைத்து அவருடைய ஆடம்பரங்களுக்கு மட்டுமே சாமரம் வீசிக்கொண்டிருக்க வேண்டிய தேவையும் தமிழக மக்களுக்குக் கிடையாது.

குறைந்த பட்சம், மனிதர்களை மனிதர்களாகப் பாவிக்கும் இயற்கையான இயல்பான குணம்கூட அவரிடம் இருந்ததில்லை.

அதனால்தான் எதிர்க்கட்சிகளைக்கூட அவர் கால்தூசுக்கும் மதித்ததில்லை.

நான் பக்கத்து மாதிலத்தில் வசிக்கிறவன். இங்கே இந்த மாநிலத்தில் நடைபெறும் அரசியலையும் பார்த்துவருகிறேன். இங்குள்ள முதல்வர் மற்றவர்களை எப்படி நடத்துகின்றார் என்பதைப் பார்த்துவிட்டு தமிழக முதல்வரையும் பார்க்கும்போதுதான் அந்த வித்தியாசம் பளிச்சென்று தெரிகிறது.

யாரையும் பக்கத்தில்கூட நெருங்க விடாமல் ஆண்டாண்டுக் காலமும் ஒரு மாநில முதல்வர் இருக்கமுடியுமா என்பது ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஜெயலலிதா இருந்திருக்கிறார்.

பத்திரிகையாளர்களையே சந்திக்காமல் ஒரு முதல்வரால் ஐந்தாண்டுக் காலம் தள்ள முடிகிறது என்பது ஆச்சரியம் மட்டுமல்ல அவலமாக இருக்கிறது. ஜெயலலிதா செய்திருக்கிறார்.

‘பொதுமக்களைப் பக்கத்திலேயே சேர்க்காமல் அவர்களிடமிருந்து குறைந்தபட்சம் மனுக்களைக்கூட வாங்காமல் எப்படி ஒரு மாநில முதல்வர் செயல்படுகிறார்?’ என்று இங்குள்ள நண்பர்கள் கேட்கும் கேள்விக் கணைகளுக்கு என்னிடம் பதில் இல்லை. (இங்குள்ள முதல்வர்கள் எல்லாம் அவர்கள் யாராயிருந்தாலும் சரி; வாரத்திற்கு ஒரு நாளாவது மக்களைச் சந்திக்கிறார்கள்)

‘தமிழ்நாட்டு முதலமைச்சர் பிரஸ்ஸைக்கூட சந்திக்கிறதில்லையாமே? அப்புறம் எப்படிச் செயல்படுகிறார்?’ என்று கேட்கிறார்கள்.

பதில் இல்லை.

‘எதிர்க்கட்சித் தலைவர்களை எந்தப் பிரச்சினைக்கும் அழைத்துப் பேசுவதில்லையாமே…… டெல்லிக்குப் போகும்போதுகூட எதிர்க்கட்சித் தலைவர்கள் யாரையும் அழைத்துப் போவதில்லையாமே என்ன மாதிரியான அரசாட்சி அது?’ என்று கேட்கிறார்கள்.

யாரும் இதுவரை பதில் சொன்னதில்லை.

பதில் சொல்லாதது மட்டுமல்ல, பல ‘அறிவாளிகள்’ இதுதான் சரி என்பதுபோல பதில் சொல்லவும் பழகிவிட்டிருக்கிறார்கள் என்பதுதான் அசிங்கத்திலும் அசிங்கம்.

கலைஞர் தவறு செய்யவில்லை என்று சொல்லவரவில்லை.
அவருடைய தவறுகள் என்பது இலங்கை விவகாரத்திலிருந்து ஆரம்பிக்கிறது.

இலங்கை விவகாரத்தை எடுத்துக்கொண்டால் இங்கிருக்கும் எந்த ஒரு அரசியல் தலைவனும் புனிதன் கிடையாது.

உணர்வு கொண்ட மக்கள் மட்டுமே நல்ல எண்ணத்துடனும் சிந்தனையுடனும் நல்லது நடக்க வேண்டும் என்று நினைத்தனர்.

மற்றபடி விடுதலைப் புலிகளுக்காக குரல் கொடுத்த எல்லா அரசியல் தலைவர்களுக்குப் பின்னாலும் ஒரு மூட்டை அழுக்கு இருக்கிறது.

ஆனால் கலைஞர் மட்டுமே குற்றவாளி ஆக்கப்பட்டார்.

எல்லாப் பழியையும் அவர் ஒருவர் மீது மட்டுமே போட்டுவிட்டு அத்தனைப் பெரிய மனிதர்களும் ‘தமிழர்களுக்கு ஆதரவாக’ இருப்பவர்களாக வலம் வந்தார்கள்.

இதற்கெல்லாம் ஒரே காரணம் அந்த சமயத்தில் ஆட்சிக்கட்டிலில் அமர்ந்திருந்தவர் அவர் என்பதுதான்.

அவரும் அந்தச் சமயத்தில் பல்வேறு அரசியல் நிர்ப்பந்தங்களுக்குப் பணிந்து போகாமல் ஆட்சியை உதறிவிட்டு வெளியில் வந்திருந்தாரானால் அவர் மீது எந்தவிதமான களங்கமும் இல்லாமல் போயிருக்கும்.

புகழும் கொடிகட்டிப் பறந்திருக்கும்.

இலங்கையிலிருந்து திரும்பி வந்த ‘அமைதிப் படையை’ தமிழனைக் கொன்றுவிட்டு வருகின்ற ராணுவத்தை வரவேற்க நான் போகமாட்டேன்- என்று அறிவித்துப் புறக்கணித்த கலைஞரின் வீரம்-

தமிழ்ச் செல்வன் மறைவுக்கு இரங்கற்பா பாடிய கலைஞரின் உணர்வுகள்-

பிரபாகரனின் அம்மாவை சிகிச்சைக்கு அனுமதிக்காததன் செய்கையில் அடித்துச் செல்லப்பட்டுவிட்டது.

(இந்த இடத்தில் பாலசிங்கத்தை சிகிச்சைக்கு அனுமதிக்க மாட்டேன் என்று சொன்ன ஜெயலலிதாவின் நிலைப்பாட்டை எல்லாம் எவனும் கேள்விகேட்டது கிடையாது. தவிர எல்டிடிஈ தன்னைக் கொன்றுவிடும் அபாயம் இருக்கிறது என்ற பொய்யைச் சொல்லித்தான் கடைசிவரை இசட் பிரிவு பாதுகாப்பை ஜெயலலிதா தேவையே இல்லாமல் தன்னுடைய படோடப அரசியலுக்குப் பயன்படுத்தி வந்தார் என்பதையும் மறந்துவிடுவதற்கில்லை. )

இதற்கெல்லாம் காரணம், தமிழன் கலைஞரிடம் ‘நல்ல’ விஷயங்களை எதிர்பார்த்தான். மற்றவர்களிடம் ‘நல்ல’ விஷயங்களை எதிர்பார்க்கவில்லை என்பதுதான்.

தமிழ் ஈழம் விஷயத்தில் வெறும் கலைஞரை மட்டுமே குற்றம் சொல்லிப் பிரயோசனமில்லை.

கலைஞரை முற்று முழுதாகப் ‘புறக்கணித்த’ ஈழ வீரர்களுக்கும், தலைவர்களுக்கும் இதில் பங்குண்டு.

எம்ஜிஆர் உதவினார் என்ற ஒரே காரணத்திற்காக அடுத்தடுத்து ஆட்சி பீடம் ஏறக்கூடிய கலைஞரை-

ஐந்து தடவை முதல்வராகப் பதவி வகித்த ஒருவரை-

முற்று முழுதாகப் ‘புறக்கணிப்பது’ ஒரு போராட்டத் தலைவனின் சரியான செயல்திட்டமாக இருக்கமுடியாது.

‘நாங்கள் போராட்டக் களத்தில் நிற்பவர்கள்; தமிழக ஆட்சியாளர்கள் மூலம் வருகின்ற உதவிகளை ஏற்றுக்கொண்டு எங்கள் லட்சியம் நிறைவேறுவதற்கான வழிவகைகளைத்தான் நாங்கள் பார்ப்போம். அதிமுக திமுக என்பதை நீங்கள் தமிழ் நாட்டில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள். எங்களுக்குக் கட்சி பேதங்கள் கிடையாது. எங்களுக்கு இருவரும் ஒன்றுதான். இருவரிடமுமிருந்து கிடைக்கப்பெறும் உதவிகளை நாங்கள் ஒன்றுபோலவே பார்ப்போம்’- என்ற நிலைப்பாட்டினை ஈழத்தலைவர்கள் மேற்கொண்டிருக்க வேண்டும்.

அதை விட்டுவிட்டு இங்கிருக்கும் குட்டிக் கட்சிகள்போல அரசியல் நிலைப்பாடுகளை அவர்கள் மேற்கொண்டிருக்கக் கூடாது.

வழக்கமான அரசியல் அணுகுமுறைகளைத் தாண்டி என்றென்றும் நிரந்தரமாக நின்று நிலைக்கப்போகும் நினைவுச் சின்னங்களை எழுப்பும் சிந்தனைகளும் கலைஞருக்கு மட்டுமே உரியவை.

வள்ளுவர் கோட்டம், கன்னியாகுமரியில் இருக்கும் வள்ளுவர் சிலை, அண்ணா நூலகம், பூம்புகார்…….. இப்படிப்பட்ட  நினைவகங்களும் சரி, இந்த நினைவகங்கள் எழுப்ப நினைத்த கலைஞரின் சிந்தனைகளும் சரி எந்தக் கொம்பனாலும் எந்தக் காலத்திலும் அழிக்க முடியாத அளவுக்குத் தமிழோடும் தமிழக வாழ்வோடும் பின்னிப் பிணைந்துபோய்விட்ட தமிழகத்தின் அழியாச் சொத்துக்கள்.

இந்த எண்ணங்களெல்லாம் கலைஞரை எப்போதுமே எதிர்த்துக்கொண்டிருக்கும் ‘அறிவியலாளர்களுக்குத்’ தெரியுமா என்பதே சந்தேகம்தான்.

கலைஞர் வாழ்க்கையில் அவரது அரசியல் பயணத்தில் ஈழப்பிரச்சினை, காமராஜர், சிவாஜிகணேசன், கவிஞர் கண்ணதாசன் என்று அவர் தவறிழைத்த விவகாரங்கள் சில உண்டு.

ஆனால் அவையெல்லாம் வெறும் ஏழு சதவிகிதங்களுக்குள் அடங்கிவிடும்.

மீதி தொண்ணூற்று மூன்று சதவிகிதம் அவர் மேன்மையானவர், ஒப்பிலாதவர், ஈடு இணை இல்லாதவர், மாபெரும் திறமையாளர் என்ற வரிசைக்குள்தாம் வரும்.

ஆனால் அவருக்குப் போட்டியாளர்களாக மக்கள் தேர்ந்தெடுத்து ஆதரித்தவர்களைப் பார்த்தால் இந்த சதவீதக் கணக்கு அப்படியே மாறுபடும்.

இங்கே தொண்ணூற்று மூன்று – ஏழு.

அந்தப் பக்கம் பார்த்தோமானால் ஏழு – தொண்ணூற்று மூன்று என்றுதான் வரும்.

ஆனாலும் மக்கள் அந்தக் ‘கலைஞர் எதிர்ப்பாளர்களைத்தான்’ ஆதரித்தார்கள் என்பதுதான் கசப்பான உண்மை.

இன்றைய அரசியல் நிலைமையை எடுத்துக்கொண்டோமானால் இன்றைக்கு இருப்பது அதிமுக ஆட்சி.

என்னைப் பொறுத்தவரை தேர்தலுக்குச் சில நாட்களே இருந்த பொழுதில் வெளிவந்த கலைஞரின் ஒரு கருத்து மொத்தத் தேர்தல் முடிவையும் மாற்றி அமைக்கப் போதுமானதாகவே இருந்தது.

‘தேர்தலில் வெற்றி பெற்றால் நான்தான் முதல்வர். எனக்கு இயற்கையாகவே ஏதாவது அசம்பாவிதம் நேர்ந்தாலொழிய ஸ்டாலின் தலைமைக்கு வருவது என்பது முடியாது’ என்ற தொனியில் அவரிடமிருந்து வெளிவந்த ஒரு அறிக்கையோ அல்லது பேச்சோ ஏற்படுத்திய தாக்கம்தான் தேர்தல் முடிவுகள்.

கலைஞரிடமிருந்து ‘ஸ்டாலின் தலைமையில் சிறப்பான ஆட்சி அமைய மக்களே வாக்களித்திடுங்கள்’ என்ற ஒரேயொரு வார்த்தை மட்டும் வந்திருக்குமானால் தேர்தல் தலைவிதி மட்டுமல்ல, தமிழகத்தின் தலைவிதியே மாறியிருக்கும் என்பது என்னுடைய கருத்து.

அவர் உடல்நலம் குன்றியிருக்கும் இந்தச் சூழலில் இதுபற்றி இதற்குமேல் பேசவும் விரும்பவில்லை.

ஆக, எப்படியோ அதிமுக திரும்பவும் ஆட்சிக் கட்டிலில் ஏறிவிட்டது.

செப்டம்பர் மாதத்தில் உடல்நலம் குன்றிய ஜெயலலிதாவும் மரணமடைந்து போய்விட்டார்.

அதிமுகவின் அசாதாரண காலங்களில் எல்லாம் தொடர்ந்து முதல்வராகப் பொறுப்பேற்ற பன்னீர் செல்வம் இந்த தடவையும் முதல்வராகப் பணியேற்றுக்கொண்டுவிட்டார்.

ஆக, நெருக்கடியான காலத்தில் சிறிது நாட்களுக்குப் பன்னீர் செல்வம் முதல் அமைச்சர்… நிலைமை கொஞ்சம் சரியானபிறகு அவரிடமிருந்து அந்தப் பணி மாற்றிக்கொள்ளப்படும் என்பதுதான் அதிமுகவின் வழக்கமாக இருந்து வருகிறது.

இது தெரியாமல் சில குயுக்திகள் “அம்மாவாலேயே அம்மா காலத்திலேயே அடையாளம் காணப்பட்டவர் பன்னீர் செல்வம். அதனால் அவர்தான் தொடர்ந்து முதல்வராக நீடிக்க வேண்டும்” என்றெல்லாம் சொல்லி வருகிறார்கள்.

முதலில் இவர்களுக்கு ‘அடையாளம் காட்டப்பட்ட’ என்ற பதத்திற்கு அர்த்தம் தெரிகிறதா என்பது தெரியவில்லை.

அஇஅதிமுக தேர்தலில் அபரிமிதமாக வெற்றி பெற்று ஆட்சியைப் பிடித்தது என்ற செய்தி வந்ததும் ‘அப்படியா மக்களே உங்களுக்கு நன்றி. நீங்கள் அமோகமாய் ஆதரித்து எங்களை வெற்றி பெறச் செய்திருப்பதால் சிறந்த ஆட்சியைக் கொடுக்கும் பொருட்டு நான் பன்னீர் செல்வத்தை முதல்வராகத் தேர்ந்தெடுத்து அறிவிக்கிறேன்’- என்று ஜெயலலிதா அறிவித்து பன்னீர் செல்வத்தை முதல்வராகத் தேர்ந்தெடுத்து தான் எப்போதும்போல் கட்சியின் பொதுச் செயலாளராகப் பணியாற்றி வந்திருந்தாரானால் ‘அடையாளம் காட்டப்பட்ட’ என்பது சரியானதாக இருந்திருக்கும்.

நடந்து முடிந்த தேர்தலில் ‘அதிமுகவைத் தேர்ந்தெடுங்கள்; நாங்கள் ஆட்சிக்கு வந்தால் பன்னீர் செல்வம் தலைமையில் சிறந்த ஆட்சியை மக்களுக்கு வழங்குவோம்’ என்று அறிவித்து தேர்தலைச் சந்தித்து அதன்படி அதிமுக வென்றதும் பன்னீர் செல்வத்தை ஜெயலலிதா முதல்வராக்கியிருந்தால் ‘அடையாளம் காட்டப்பட்ட’ என்பது சரியாயிருந்திருக்கும்.

அப்படியெல்லாம் இல்லை.

ஒருமுறை டான்சி வழக்கில் கோர்ட் தீர்ப்பால் பதவியிலிருந்து இறங்குகிறார் ஜெயலலிதா. முதல்வர் நாற்காலி காலியாகிறது. தன்மீதுள்ள சட்ட விலங்குகளை அகற்றுவதற்கு அவருக்கு சில வாரங்கள் தேவை. அந்த சமயத்தில் யாரிடம் பதவியை விட்டுவைத்தால் (ஏனெனில் அந்தப் பதவியின் ‘பவர்’ அவருக்குத் தெரியும். உட்கார்ந்த பிறகு இறங்கமாட்டேன் என்று அடம் பிடித்து அவருக்கே எதிராய்த் திரும்பிவிட்டால் என்ன செய்வது?) நமக்குப் பாதகமாக இல்லாமல் நாம் விரும்பும்போது ‘இறக்கிவிட்டு’ நாம் அந்த இடத்தில் உட்காரலாம் என்ற கணக்கில் பன்னீர் செல்வத்தை உட்கார வைக்கிறார்.

இரண்டாவது முறை – மேலும் அதிக சிக்கலான நேரம்.

குன்ஹா என்ற ஜட்ஜ் ‘சிறைவாசமும் நூறு கோடி அபராதமும்’ என்ற கடுமைக் காட்டி சிறையில் தள்ளுகிறார். 

மீண்டும் அதே நிலைமை. இந்த முறையும் வாய்ப்பு பன்னீருக்கே தரப்படுகிறது.

இதில் ‘அடையாளம் காட்டுவது’ என்பது எங்கே இருக்கிறது?

‘தான் சொல்வதைக் கேட்கக்  கூடிய ஆள்’ என்று ஒருவரை மற்றவர் கருதுவதுதான் ‘அடையாளம் காட்டுவதா?’

ஒரு மாநிலத்தை ‘ஆள்பவருக்கு’ சரியான ‘இலக்கணம்’ என்பது இதுதானா?

என்ன சொல்ல வருகிறார்கள் என்பதே புரியவில்லை.

இந்த இடத்தில்தான் சசிகலா வருகிறார்.

சசிகலாவைப் பற்றி வெளியுலகம் அறிந்தது மிகவும் சொற்பமே. போயஸ் தோட்டத்திற்குப் போய் வந்தவர்களுக்குத்தான் அவருடைய ‘பவர்’ பற்றித் தெரியுமே தவிர வெளியில் இருந்து பார்த்தவர்களுக்கு அவர் ஒரு புரியாத புதிர் மட்டுமே.

அதனால்தான் அவரவர்களுக்குத் தெரிந்ததை அவரவரும் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறார்கள்.

உதவியாளர் என்கிறார்கள்; வேலைக்காரி என்கிறார்கள்; ஆயா என்கிறார்கள்…

அவரவர்களுக்கு என்னென்ன தெரியுமோ அப்படித் தெரிந்ததெல்லாம் சொல்லி எவ்வளவு கொச்சைப் படுத்தமுடியுமோ அவ்வளவு கொச்சைப் படுத்தி மகிழ்கிறார்கள்.

பன்னீர் செல்வத்தை ஜெயலலிதா அடையாளம் காட்டியதாகச் சொல்பவர்கள், என் ‘உடன்பிறவா சகோதரி’ என்றும் ‘தாயைப் போன்றவர் என்றும்’ சசிகலாவைச் சொல்லிவந்ததை சாமர்த்தியமாகத் தவிர்த்துவிடுகின்றனர்.

ஜெயலலிதாவை இத்தனை வருடங்களும் தாங்கிப் பிடித்திருந்ததும் தூக்கிப் பிடித்திருந்ததும் சசிகலாதான் என்பதை எப்படி மறக்கிறார்கள் என்பதே புரியவில்லை.

ஜெயலலிதாவின் திறமைகளுக்கு அச்சாரமாக இவர்கள்  சொல்லிக்கொண்டிருந்ததெல்லாம் அவர் ஒரு இரும்புப் பெண்மணி என்பதும், அவர் பிரமாதமாக ஆங்கிலம் பேசக்கூடியவர் என்பதும்தான்.

மிக வலுவான இரும்புக் கோட்டைக்குள்ளே ஜெயலலிதாவை யாருமே அணுக முடியாத படி உட்கார்த்தி வைத்திருந்தார்களே தவிர இரும்புப் பெண்மணி என்பதற்கேற்ப செய்திகளில் நிலைத்து நிற்குமாறு எந்த ஒரு அனுபவப் பகிர்வையும் ஜெயலலிதாவைப் பற்றி இதுவரை யாருமே சொன்னதில்லை.

திரைப்படங்களில் பிரமாதமாக நடனம் ஆடுபவர் கமலஹாசன் என்ற பேச்சு எல்லா திசைகளிலும் அடிபட்டது ஒரு காலத்தில். ஆனால் பிரபு தேவாவின் புயலான வருகைக்குப் பின்னர் யாருமே கமலஹாசனின் நடனம் குறித்துப் பேசியதில்லை. அந்த வார்த்தை அதுவாகவே மக்கி மறைந்துவிட்டது.
.
அதுபோலவே, ஜெயலலிதா அழகாக ஆங்கிலம் பேசக்கூடியவர் என்பது உண்மைதான். தொண்ணூறு ஆரம்பங்களில் இந்த வார்த்தைக்கு ஒரு வசீகரம் இருந்ததும் உண்மைதான். போகப்போக நம்முடைய வீட்டுக் குழந்தைகளே கான்வென்ட் சென்றுவந்து ஆங்கிலம் பேச ஆரம்பித்ததும் இந்த வசீகரமும் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக நீர்த்துப்போக ஆரம்பித்தது.

பின்னர், ‘பொதுவாழ்க்கைக்கு வந்த பெண்மணிகளில் அழகாக ஆங்கிலம் பேசுகிறவர்’ என்று சொல்லிப் பார்த்தார்கள். இந்த வார்த்தையிலும் உண்மை இருந்ததுதான்- ஜெயந்தி நடராஜனின் ஆங்கிலப் பேச்சைக் கேட்கும்வரை. உச்சரிப்பிலும் பேச்சின் தொனியிலும் அத்தனை அழகு இருந்தது ஜெயந்தி நடராஜனின் ஆங்கிலத்தில்.

போயஸ் கார்டனில் ஏகப்பட்ட கட்டுப்பாடுகளை விதித்து ஜெயலலிதாவையும் சரி, ஜெயலலிதா வீட்டையும் சரி  இத்தனைக் காலமும் நிர்வகித்து வந்தவர் சசிகலாதான். மற்றவர்கள் எண்ணுவதுபோல் அவர் வேலைக்காரரோ உதவியாளரோ கிடையாது.

ஒரு சசிகலா மூன்று ஜெயலலிதாக்களுக்கு சமம் என்று சொன்னார் ஒருவர்.


அது உண்மைதானா என்பதை இன்றைய நிஜமான அரசியல் களத்தில் பார்ப்போம்.

Sunday, January 8, 2017

வேண்டாம் இந்த விபரீதம் ; குழந்தைகளைத் தலைக்குமேல் தூக்கிப்போட்டு விளையாடாதீர்கள்.





கிட்டத்தட்ட தொண்ணூற்று ஒன்பது சதம்  பெற்றோர்களிடமும் இந்த விபரீத விளையாட்டு இருக்கிறது. இது அவர்களின் ரத்தத்தில் ஊறிப்போன ஒன்றாக இருக்கிறது
. குறிப்பாக குழந்தைகளின் தந்தையர்தாம் இந்த விபரீத விளையாட்டை விளையாடுகின்றனர்.

அதாவது அவர்களுடைய குழந்தைகளைத் தலைக்கு மேலே தூக்கிப்போடுவது……….. அந்தக் குழந்தை அந்தரத்தில் தூக்கி வீசப்பட்டுக் கீழே வரும்போது பிடித்துக்கொண்டு அப்படிப் பிடித்த வாக்கிலேயே குலுக்குவது…….. இதைப் பக்கத்தில் நின்று பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் அந்தக் குழந்தையின் தாய் மொத்தக் காட்சியையும் பார்த்து அப்படியே ‘பரவசப்பட்டு’ நிற்பது….. ‘ஆஹா நம் கணவர் எவ்வளவு பலசாலியாகவும், சாமர்த்தியசாலியாகவும் இருக்கிறார்’ என்று உள்ளுக்குள்ளேயே பெருமிதப்பட்டுக்கொள்வது …………….. இந்தக் கைங்கர்யங்கள் அங்கங்கே நிறைய நடந்தேறுகின்றன.

இணையத்தில் இன்னொரு கண்றாவியும் நடைபெறுகிறது. குழந்தையை தலைக்கு மேலே தூக்கி வீசிவிட்டுக் கைகளை அகல விரித்துக்கொண்டு நிற்க வேண்டியது…….கூடவே ‘மகனே, (அல்லது மகளே) நீ விண்ணைத் தொட்டுவிட்டு வா. உன்னைத் தாங்கிப்பிடிக்க கீழே நான் உன் தந்தை இருக்கிறேன். கவலைப்படாதே’ என்று அபத்தமாய்ப் பீத்தல் வார்த்தைகள் போட வேண்டியது……………….

இம்மாதிரிக் காட்சிகளைக் காணும்போதெல்லாம் பதறியடித்து ‘ஐயையோ விபரீதம் உணராமல் இப்படிச் செய்கிறீர்கள்; தயவு செய்து இம்மாதிரி செய்யாதீர்கள்’ என்று அவர்களிடம் சொல்லி வருகிறேன்.

இணையத்தில் இம்மாதிரியான காட்சிகளைக் காணும்போதெல்லாம் அது யாருடைய பதிவு என்பதையெல்லாம் பார்க்காமல் வலுக்கட்டாயமாய்ப் போய் ‘இனிமேல் நீங்கள் இப்படிச் செய்யாதீர்கள்; இது மிகவும் தவறு. இப்படிப்பட்ட புகைப்படங்களையும் பகிராதீர்கள்’ என்று கமெண்டும் போட்டு வருகிறேன். - ஆனால் இப்படிச் சொல்லுமிடங்களிலெல்லாம் சம்பந்தப்பட்டவர்களிடம் ஒரு அலட்சியம் பரவலாக இருப்பதையும் என்னால் உணர முடிகிறது. ‘நம்குழந்தையைத் தூக்கிப்போட்டு விளையாடினால் அதையெல்லாம் போய் நொட்டையும் நொள்ளையும் சொல்லிக்கொண்டு இருக்கிறானே’ என்ற ஒருவகையான திமிர் இருப்பதையும் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது.

இது எத்தனை விபரீத விளையாட்டு என்பது பற்றி அவ்வப்போது மருத்துவத் துறை சார்ந்த நிபுணர்கள் சொல்லிக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். ஆனால் அந்தச் செய்தி பரவலாக எத்துணை தூரம் எல்லாரையும் சென்று சேர வேண்டுமோ அத்துணை தூரம் சென்று சேரவில்லை என்பதுதான் பரிதாபத்திற்குரிய செய்தி. இந்த விபரீதம் பற்றி அறிந்தவர்கள் இரண்டு சதம், மூன்று சதம்கூட இருக்கமாட்டார்கள். இது பற்றித் தமிழில் முன்பு ஆனந்த விகடன் இதழில் சில மருத்துவர்களின் பேட்டிகள் படித்தது நினைவில் இருக்கிறது. இப்போது இதனை இங்கே பகிர வேண்டிய அவசியம் ஏன் வந்தது என்று பார்த்தோமானால் அதற்குக் காரணம் இன்றைய தினத்தந்தி.

தந்தியில் ‘தினம் ஒரு தகவல்’ என்ற தலைப்பில் பயனுள்ள ஒரு பகுதி வந்து கொண்டிருக்கிறது. அதனை எத்தனைப் பேர் கவனிக்கிறார்கள் என்பது தெரியவில்லை. தினத்தந்தியிலேயே மிகவும் பயனுள்ள பகுதியாக அந்தப் பகுதியைச் சொல்லமுடியும். அந்தப் பகுதியில் இன்றைக்கு (ஜனவரி 9, 2017) வந்திருக்கும் தகவல் இதுதான். தலைப்பு; ‘குழந்தைகளைத் தூக்கிப்போட்டு விளையாடாதீர்!’

அதன் சாராம்சம் இது; மனிதனுக்கு சிரசே பிரதானம் என்பார்கள். அதனால்தான் தலையில் ஏற்படும் காயங்களினால் சில சமயங்களில் உயிர் போய்விடுகிறது. இதற்கு மூளை பாதிக்கப்படுவதே காரணம். காயம் எதுவும் இல்லாமலேயே மூளை பாதிக்கும் பருவம் இரண்டு முறை வாழ்நாளிலே வருவது உண்டு. ஒன்று முதுமைப் பருவம், மற்றொன்று குழந்தைப் பருவம்.

சாதாரணமாக குழந்தையின் மண்டை ஓட்டுக்குள் சிறிதுகூட அங்கும் இங்கும் அசையாதபடி மூளை கச்சிதமாகப் பொருந்தியிருக்கும். ஆனால் வயது ஆக ஆக முதுமையின் காரணமாக மூளையின் அளவு கொஞ்சம் சுருங்கக் கூடும். இந்த நிலையில் கபாலத்துக்குள் மூளை உரசும் சூழ்நிலை ஏற்படுகிறது. இப்படி உரசும்போது மூளையின் ரத்தக் குழாயில் கீறல் விழுந்துவிடும்.

அதன் வழியாக கசியும் ரத்தம் உறைந்து சில மாதங்களுக்குள்ளாகவோ, சில நாட்களிலோ, ஏன் சில மணி நேரத்திலோ அல்லது உடனடியாகவோ உயிரைப் பறித்துவிடும். இதைத்தான் மருத்துவர்கள் ‘ஸப்டியூரல் ஹெமடோமா’ என்று அழைக்கிறார்கள். நன்றாகப் பேசிக்கொண்டிருக்கும் முதியவர்கள் திடீரென்று மரணத்தை சந்திப்பது இப்படித்தான்.

சரி, இப்போது குழந்தைகளுக்கு வருவோம்.

குழந்தைகள் இதில் எப்படிப் பாதிக்கப்படுகிறார்கள்? வயதானவர்களுக்கு மூளை சுருங்குவதால் இந்தப் பாதிப்பு என்றால் குழந்தைகளுக்கு மூளை முழு வளர்ச்சி அடையாத நிலையில் அதன் மூளை மண்டை ஓட்டுக்குள் உரசும் நிலையிலேயே இருக்கும். குழந்தைகளை ஆசையோடு தலைக்கு மேலே தூக்கிப்போட்டு விளையாடும்போது குழந்தை சந்தோஷமாகச் சிரிக்கும். அதே வேளையில் சில குழந்தைகளுக்கு முதியவர்களுக்கு ஏற்படுவதைப்போல மூளை உரசல் ஏற்பட்டு பாதிக்கப்படும்.

இதை ‘ஷேக்கிங் ஹெட் இன்ஜூரி’ என்று மருத்துவர்கள் குறிப்பிடுகிறார்கள். அதாவது ‘தலை குலுக்குக் காயம்’ என்று பெயர்.

குழந்தைகளுக்கு இப்படியொரு ஆபத்து இருப்பது பெரும்பாலானவர்களுக்குத் தெரிவதில்லை. குழந்தையைத் தலைக்கு மேலே தூக்கிப்போட்டுப் பிடிக்கும்போது குழந்தையின் தலைக்குள் மூளை கடுமையாகப் பாதிக்கப்படுகிறது.

இது உடனடியாக வெளியில் தெரிவதில்லை. சிறிது நேரம் கழித்து குழந்தை அழும். பின்பு தூங்கும். அவ்வளவுதான் அதன்பின் திரும்ப விழிக்காது.

அதனால் குழந்தைகளைத் தலைக்குமேல் தூக்கிப்போட்டு விளையாடாதீர்கள். அது விபரீதமானது. குழந்தைக்கு பேராபத்தை உண்டாக்கும்.’


இதுதான் இன்றைய தினத்தந்தியில் வந்திருக்கும் பகுதி.

பார்த்தீர்களா?

விபரீதத்தை உணர்ந்து கொண்டீர்களா?

உங்கள் குழந்தைகளுடன் இதுபோல விளையாடுபவர்களா இருந்தால் அதனை உடனடியாக நிறுத்திவிடுங்கள். மற்றவர்களுக்கும் சொல்லுங்கள்.

குழந்தைகளிடம் இரண்டு விதமாக விளையாடாதீர்கள் என்று நான் வற்புறுத்துவது வழக்கம். ஒன்று தலைக்கு மேலே தூக்கிப்போட்டுப் பிடித்து விளையாடாதீர்கள். இரண்டு, இரண்டு உள்ளங்கைகளையும் பிடித்துத் தூக்கி ஆலவட்டம் சுழற்றாதீர்கள். ஆலவட்டம்கூட வேண்டாம்; சும்மாவே இரண்டு பிஞ்சுக்கைகளையும் பிடித்துத் தூக்குவது –

குழந்தையின் உடல் எடையைத் தாங்கும் வலிமை அவர்களுடைய தோள்பட்டை மூட்டுக்குக் கிடையாது.

மூட்டு விலகிவிடும்.

குழந்தையைத் தூக்கிப்போட்டு விளையாடுவதால் மூளையின் உரசல்களால் சில வருடங்கள் கழித்துக் குழந்தைகளுக்கு வலிப்பு நோய் வருகின்ற அபாயமும் உண்டு என்றும் மருத்துவர்கள் எச்சரிக்கிறார்கள். ஆகவே இந்த விபரீத விளையாட்டிற்கு இன்றைக்கே குட்பை சொல்லிவிடுங்கள்.
இந்த இரண்டு செய்திகளையும் கவனத்தில் கொள்ளுங்கள். குழந்தையிடம் வேறு வடிவில் உங்கள் அன்பையும் ஆசையையும் காட்டுங்கள்.


Thursday, December 22, 2016

என்னுடைய பார்வையில் சசிகலா




ஜெயலலிதாவுக்கு அந்தப் பெயர் உண்டு. 

யாராலும் அணுக முடியாதவர், யாராலும் வெல்ல முடியாதவர், யாராலும் ஏமாற்ற முடியாதவர்….. என்றெல்லாம் அவருக்குப் புகழ் மொழிகள் உண்டு. ஆனால்,
- இதற்கெல்லாம் பின்னணியில் வேறொரு பெண்மணி இருந்தார்.
எல்லா விஷயங்களிலும் மொத்தப் பெருமையும் ஜெயலலிதாவுக்குப் போகும். அதே அளவுக்குக் கோபமும், எரிச்சலையும், பொறாமையையும், விமரிசனத்தையும் இன்னொருவர் மீது கொட்டித் தீர்ப்பார்கள்.
தவறுகள் அத்தனைக்கும் காரணம் இந்தப் பெண்மணிதான் என்று இவரை நோக்கிக்  கைநீட்டுவார்கள்.
அவர் மிரண்டதில்லை.
அலட்டிக் கொண்டதில்லை.
அசைந்து கொடுத்ததில்லை.
பரபரத்துப்போய் எதிர்வினையாற்றியதில்லை.
எதிர்த்து அறிக்கை விட்டதில்லை.
எல்லாவற்றையும் ஒருபுறம் ஒதுக்கித் தள்ளிவிட்டு ‘எப்போதும் தன் கடன் பணிசெய்து கிடப்பதே’ என்று இருந்துவிடுவார்.

அவர்தான் சசிகலா!

இன்றைய அரசியலில் சசிகலாவுக்கு இருக்கின்ற ‘ரோல்’ என்ன? அவரைச் சுற்றிலும் நடைபெறுகின்ற நிகழ்வுகள் என்ன? அவரை வைத்து நகர்த்தப்படுகின்ற அரசியல் காய்கள் என்ன? அவரை வைத்து நடைபெறுகின்ற சதுரங்கம் என்ன? என்பதெல்லாம் ஒரு பக்கம் இருக்க- அதற்குள் போக விரும்பாமல் நான் அன்றிலிருந்து அறிந்த சசிகலாவை, அவரைப்பற்றி என்னுடைய எண்ணத்தில் இருக்கும் பிம்பத்தைச் சொல்வதே இந்தப் பதிவின் நோக்கம்.

நான் இந்தப் பதிவில் அவரைப் பற்றிய பாசிட்டிவ்வான சில எண்ணங்களைத்தான் சொல்லப்போகிறேன். பிடிக்காதவர்கள் இங்கேயே விலகிக்கொள்ளலாம். அரசியல் கண்ணாடி அணிந்துகொண்டுதான் சசிகலாவைப் பார்ப்பேன் என்று விரதம் பூண்டவர்கள் சட்டென்று கம்ப்யூட்டரை அணைத்துவிட்டு வேறு வேலைப் பார்க்கப்போகலாம்.
சசிகலாவைப் பற்றிய வேறொரு கோணமும் இருக்கும்போலிருக்கிறதே என்று நினைப்பவர்கள் மட்டும் மேலே தொடரலாம்.

சசிகலா முதன்முதலாகச் சென்னைக்கு வந்ததைப் பற்றி மறைந்த குமுதம் பால்யூ சொல்லக் கேட்டிருக்கிறேன். திடீரென்று திருமணமான ஒரு சில தினங்களில் புது மனைவியைக் கையோடு கூட்டிக்கொண்டு சென்னை வந்து நின்றிருக்கிறார் புது மாப்பிள்ளை நடராஜன். சென்னையில் எங்கு போவது என்று தெரியாத நிலையில் பால்யூ தெரிந்த நண்பர் என்பதால் அவருடைய வீட்டிற்கு வந்து நின்றிருக்கிறார்.
புது மணமக்களைப் பார்த்த பால்யூவுக்கு ஒரே திகைப்பு. 
அவர்களை எங்கே தங்கவைப்பது? 

ஏனெனில் பால்யூ வீடு சிறியது. தவிர அவருக்கே ஏகப்பட்ட பிள்ளைகள். அதனால் இவர்களைத் தங்க வைக்க போதிய இடவசதி வீட்டில் இல்லை. வேறொரு வீடு பார்த்துத்தான் இவர்களைக் குடி அமர்த்த வேண்டும்.

எனவே, சசிகலாவை வீட்டில் விட்டுவிட்டு பால்யூவும், நடராஜனும் வீடு தேடக் கிளம்பியிருக்கிறார்கள். சென்னையில் புதிய வீடு அத்தனை சீக்கிரத்தில் கிடைத்துவிடுமா என்ன? எங்கு சுற்றித் திரிந்தும் ஒன்றும் அகப்படவில்லை.

பால்யூவுக்கு ஒரு யோசனை தோன்றிற்று.

“சரி வாருங்கள்” என்று அவர் நடராஜனைக் கூட்டிக்கொண்டு வந்து நின்ற இடம் விக்கிரமன் அலுவலகம்.

பிரபல சரித்திரக் கதாசிரியரான விக்கிரமன் அப்போது அமுதசுரபியின் ஆசிரியர். அவரிடம் வந்து விஷயத்தைச் சொல்லியிருக்கிறார்கள். அவர் சொன்னாராம். “சென்னையில் புது வீடு கிடைப்பதென்பது அவ்வளவு சுலபமில்லை. இரண்டொரு நாட்கள் ஆகும். ஏன் ஒரு வாரமோ பத்து நாட்களோகூட ஆகலாம். அதுவரை அவர்களுக்குப் பிரச்சினை இல்லையென்றால் இதோ இந்த அலுவலகத்தில் ஏராளமான இடம் இருக்கிறது. அவர்கள் ஒரு பகுதியில் தங்கிக் கொள்ளலாம். நான் இந்தப் பகுதியில் இருந்து செயல்பட்டுக் கொள்கிறேன். எத்தனை நாட்கள் வேண்டுமானாலும் தங்கிக் கொள்ளட்டும். வீடு கிடைத்தபிறகு சாவகாசமாய் அவர்கள் காலி பண்ணிக்கொள்ளலாம்” என்று கூறி நடராஜனும் சசிகலாவும் தங்குவதற்கு அந்த அலுவலத்திலேயே வசதி ஏற்படுத்திக் கொடுத்திருக்கிறார் விக்கிரமன்.

சில நாட்கள் ஆனதும் வீடு ஒன்று அமைந்துவிட நடராஜன் சசி தம்பதியினர் அலுவலகத்தைக் காலி செய்துவிட்டு தனிக்குடித்தனம் போயிருக்கின்றனர். 

விக்கிரமனும், பால்யூவும் செய்த இந்த உதவிகளை நடராஜனும் சரி, சசிகலாவும் சரி என்றைக்கும் மறக்கவே இல்லை.

அவ்வப்போது அவர்களைப் பார்த்துவர பால்யூ சசிகலாவின் வீட்டிற்குச் செல்லும்போதெல்லாம் சசிகலாவின் விருந்தோம்பல் பண்பு எப்படி இருந்தது என்பதை வியந்து சொல்வார் பால்யூ. “சசி அத்தனை நன்றாகப் பார்த்துக்கொள்ளும். அத்தனை அன்பாகப் பேசும். அவ்வளவு அன்பாக காபி போட்டு சிற்றுண்டி சாப்பிடவைத்து அனுப்பிவைக்கும்” என்று சொல்வார். கூடவே இன்னொன்றையும் சொல்வார். “இப்போது சசிகலா பற்றி என்னென்னவோ கேள்விப் படுகிறேன். அமைச்சர்களிடமும் , அரசு உயர் அதிகாரிகளிடமும் எப்படியெல்லாம் பேசுகிறது என்னவெல்லாம் உத்தரவு போடுகிறது என்பதையெல்லாம் கேள்விப் படுகிறேன். ஆச்சரியமாக இருக்கிறது. ஏனெனில் அப்போதெல்லாம் வீட்டிற்குப் போனால் நேரில் கூட வந்து நின்று பேசாது. காபி கொடுத்துவிட்டு எதிரில் உட்காராமல் அறையின் கர்ட்டனில் பாதி தன்னை மறைத்து நின்றுகொண்டுதான் ‘வீட்ல அம்மால்லாம் எப்படிப்பா இருக்காங்க?’ என்று பேசும்” என்று வியந்திருக்கிறார்.

சரி, இப்போது விக்கிரமனிடம் வருவோம்.

சசிகலாவின் வாழ்க்கை ஒரு பெரிய மாறுதலுக்கு உட்பட்டு சசிகலா போயஸ் கார்டன் வந்த பிறகு, நடராஜன் தனியாக அச்சுக்கூடமெல்லாம் வாங்கிப்போட்டு  பத்திரிகை அதிபராக அவதாரம் எடுக்கிறார்.
அவர் ஆரம்பித்த பத்திரிகையின் பெயர் ‘புதிய பார்வை’. புதிய பார்வை பத்திரிகை ஆரம்பித்த அதே கையோடு கூடவே இன்னொரு பத்திரிகையையும் ஆரம்பிக்கிறார்

அந்தப் பத்திரிகையின் பெயர் ‘தமிழரசி.’

தமிழரசிக்கு ஆசிரியராக ஒருவரை நியமிக்கிறார் நடராஜன். அவர் - விக்கிரமன்.

விக்கிரமனை நடராஜன் சந்தித்து தமிழரசிக்கு ஆசிரியராகப் பொறுப்பேற்றுக் கொள்ளுங்கள் என்று சொன்னபோது விக்கிரமன் மறுத்திருக்கிறார். “அமுதசுரபி பத்திரிகையை நான் ஆசிரியராக இருந்து நடத்திக்கொண்டிருக்கிறேன். இதனை விட்டு நான் வரமாட்டேன்” என்று அவர் சொன்னபோது “உங்களை யார் அதனை விட்டுவிட்டு வரச்சொன்னது? அதிலும் நீங்களே ஆசிரியராக இருங்கள். இந்தப் பத்திரிகையையும் பார்த்துக்கொள்ளுங்கள்” என்று சொல்லியிருக்கிறார் நடராஜன்.

காரணம் தமிழரசிக்கு ‘ஆசிரியர்’ என்று ஒருவர் கிடைக்கமாட்டார் என்பதற்காக அல்ல; தனது நிலை உயர்ந்தவுடன் நன்றி மறவாமல் விக்கிரமன் செய்த உதவிக்குக் கைமாறாக அவருக்குத் தாம் ஏதாவது செய்தாக வேண்டும் என்பதற்காக உருவாக்கியதுதான் ‘தமிழரசிக்கு ஆசிரியர் பதவி’ என்பது.

பத்திரிகை துவங்கிய முதல் நாளில் விக்கிரமன் கையில் ஒரு கார்ச் சாவியைத் தருகிறார் நடராஜன்.

விக்கிரமனுக்கு செலுத்தும் அன்புக் காணிக்கை அது.

நடராஜன் துவங்கிய தமிழரசி பத்திரிகைக்குப் பெயர் வைத்த காரணத்தைச் சொல்வார்கள். அது எந்த அளவு உண்மை என்பது தெரியாது. “என்ன இது தமிழரசி என்று பெயர் வைத்திருக்கிறீர்களே……..யார் அந்த தமிழரசி?”- என்று கேட்டார்களாம்.

“வேறு யார்? உண்மையான ‘தமிழரசி’ சசிகலா தானே? அவருக்காகத்தான் அந்தப் பெயரை வைத்திருக்கிறேன்” என்றாராம் நடராஜன்.

இவையெல்லாம் நண்பர்கள் மூலம் கேள்விப்பட்ட விஷயங்கள். 

ஆக, என்னைப் பொறுத்தவரை அந்தக் காலத்திலிருந்தே சசிகலாவை ஒரு பாசிட்டிவ் கண்ணோட்டத்திலேயே பார்த்து வருகிறேன். அரசியலைப் பொறுத்தவரை காமராஜர் அண்ணா காலத்துக்குப் பிறகு கலைஞரின் காலம் ஆரம்பித்தபோது ஒன்று தோன்றியது. ‘கலைஞரை அரசியலில் வெற்றி கொள்வது என்பது ஒன்றும் சாதாரண காரியம் அல்ல’ என்பது.

எம்ஜிஆர் என்ற மக்கள் செல்வாக்கு கருணாநிதியைத் தோற்கடித்தது.
அதிக பட்ச செல்வாக்கு என்பது எத்தனை திறமைசாலியாயிருந்தாலும் தோற்கடித்துவிடும் என்ற பாடம் கிடைத்தது. சரி ‘எம்ஜிஆர் புயல்’ ஒருமுறை அடித்து ஓய்ந்துவிட்டது. இனி திறமைக்குத் தோல்வியில்லை’ என்றே தோன்றிற்று.

கருணாநிதியை வெல்வது என்பது ஒன்றும் அவ்வளவு எளிதல்ல. காரணம், கருணாநிதி என்பவர் ஏதோ காரணத்திற்காக உச்சிக்குச் சென்று அமர்ந்திருக்கும் அரசியல் ‘நட்சத்திரம்’ அல்ல; இலக்கியம், பல்வேறு அசாத்தியமான திறமைகள், தமிழ் உணர்வு, பட்டறிவு, பகுத்தறிவு என்றெல்லாம் உறுதியாகி இறுகிப்போய் கெட்டிப்பட்டதொரு ‘இரும்புக் கோட்டை’ அது.

போகிற போக்கில் மக்கள் செல்வாக்கு, அவ்வப்போது அரசியலில் அடிக்கிற பரபரப்பு என்ற புயலில் எம்மாதிரியான கோட்டையையும் எளிதில் தாண்டி வந்துவிடலாம். வந்துவிட முடியும்.

ஆனால் ‘நிற்பதற்கும்’ அங்கேயே நின்று ‘நிலைப்பதற்கும்’ ஒரு திறம் வேண்டும். அந்தத் திறம் ஜெயலலிதாவுக்கு இருந்தது. எப்படி இருந்தது, யாரால் இருந்தது என்பதுதான் இங்குள்ள முக்கியமான கேள்வி.

அப்படி நின்று நிலைப்பதற்கு உங்களைத் தாங்கிப் பிடித்துக்கொள்ள ஒரு கரம் வேண்டும். என்ன புயல் அடித்தாலும் விட்டுவிடாமல் பிடித்துக்கொள்ளும் சக்தித் திறம் வேண்டும்.

அரசியலில் அவ்வப்போது சதுரங்கம் ஆடவேண்டியிருக்கும்.
தோளுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு அரசியல் சதுரங்கத்தில் குயுக்தியாய்க் காய் நகர்த்த ஒரு ‘சூப்பர் நுட்பம்’ வேண்டும்.

ஜெவின் தோளுக்குப் பின்னால் நின்றுகொண்டு “அக்கா இந்தக் காயை நகர்த்து, அந்தக் காயை அங்கே கொண்டு போ” என்று அக்காவை ‘இயக்குவதற்கு’ ஒரு தேர்ந்த மதிநுட்பம் வேண்டும்.

அந்த மதிநுட்பம்தான் சசிகலா.

அதாவது ‘ஆனானப்பட்ட’ கருணாநிதியையே ஜெயலலிதா ஆட்டிவைத்தார் என்று எடுத்துக்கொண்டால் –

அப்படிப்பட்ட ஜெயலலிதாவையே ஆட்டிவைத்தவர் சசிகலா!
எல்லாவைற்றையும் விடுங்கள்.

ஜெயலலிதா அட்மிட் ஆன செப்டம்பர் 22ம் தேதியிலிருந்து அவர் மறைந்துபோன தினம்வரை எடுத்துக்கொள்வோம்.

இந்தத் தேதிகளில் நிச்சயம் ஜெவின் பங்கென்று எதுவும் கிடையாது, எதுவுமே கிடையாது.

அவர் படுத்த படுக்கையாகி விட்டார்.

இப்போது எல்லாமே சசிகலாதான்.

இது ஒரு நவீன யுகம்.

எவருக்கும் தெரியாமல் இங்கு எதுவுமே நடப்பதற்கு சாத்தியமே இல்லை.
ஸ்டிங் ஆபரேஷன் என்று சொல்லி என்னென்னமோ நடக்கிறது. 

இன்வெஸ்டிகேஷன் ஜர்னலிசம் என்று சொல்லி என்னென்னவோ ஜாலம் நடத்துகிறார்கள். காற்றுப் புக முடியாத இடத்திலும் புகுந்து புகைப்படம் எடுத்து வந்து விடுகிறார்கள்.

காமிராவை பொட்டு மாதிரி நெற்றியில் வைத்துக்கொண்டு போய் படமெடுக்கிறார்கள். பேனாவில், சட்டை பட்டன்களில்  இத்தனூண்டு காமிராவை ஒட்டிக்கொண்டுபோய் நடப்பவற்றைச் சுருட்டிக்கொண்டு வந்துவிடுகிறார்கள்.

அத்தனைத் தொழில் நுட்பம். அத்தனை நவீனம்.

எழுபத்தைந்து நாட்களுக்கும் மேலாகிப் போயும் அப்படியெல்லாம் எந்த ‘பாச்சாவும்’ இந்தம்மாவிடம் பலிக்கவில்லை. ஒரேயொரு ஒற்றை போட்டோ வெளிவராமல் இருப்பதற்கு யாராலும் காபந்து செய்ய முடியுமா?

ஜெயலலிதா எப்படி இருக்கிறார் என்ற விவரமோ, அவரைப் பற்றிய படமோ, அவர் பற்றிய சின்னஞ்சிறு செய்தியையோகூட யாராலும் வெளிக்கொண்டுவர முடியவில்லை.

என்ன மாதிரியான ஆளுமை இது?

வந்தது கவர்னராக இருக்கட்டும், மத்திய அமைச்சராக இருக்கட்டும், ராகுல் காந்தியாகவே இருக்கட்டும். யாராயிருந்தாலும் ‘உனக்கும் பெப்பே உங்கப்பனுக்கும் பெப்பே’தான்.

‘இந்தம்மா’ ‘உத்தரவைத் தாண்டி’ இரண்டாம் தளத்திற்குமேல் யாராலும் செல்லமுடியவில்லை.

எவராலும் எங்கும் எப்படியும் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.
அந்தம்மாவின் குரல் எப்படியிருக்கும் என்பதுகூட வெளி உலகிற்குத் தெரியாது.

தன்னை விளம்பர வெளிச்சத்திலிருந்து தள்ளி வைத்துக்கொண்டிருந்து எப்போது வெளிக்காட்ட வேண்டும் என்பதற்கு இவரிடம் ஏதாவது திட்டங்கள் இருக்கக்கூடும்.

தான் எப்போது வெளியே வரவேண்டும் என்பதை இவர் தீர்மானித்து வைத்திருக்க வேண்டும்.

இதற்கெல்லாம் தனிப்பட்ட தைரியமும் ஆளுமைத் திறனும் வேண்டும்.
இந்த இரண்டும் சசிகலாவிடம் இருக்கிறது.

தன்னுடைய நேரம் எதுவென்று அவருக்குத் தெரிந்திருக்கலாம். அந்த நேரம் இதுவாகவும் இருக்கலாம். தன்னை வெளிப்படுத்த அவர் இப்போது வெளிச்சத்திற்கு வந்தாலும் வரலாம்.


வாருங்கள் சசி.

Sunday, September 4, 2016

அன்னை தெரசா ‘செயிண்ட் தெரசா’ ஆனார். ‘செயிண்ட்’ என்றால் என்ன?


உலக மக்களில் பெரும்பாலானோருக்கு – அதிலும் குறிப்பாக இந்தியாவில் இருப்பவர்களுக்கு-  நம்முடைய வாழுங்காலத்திலேயே, சிறிது காலத்திற்கு முன்பு நம் முன்னே ரத்தமும் சதையுமாக வாழ்ந்த ஒருவரை புனிதர் என்று, ஆங்கிலத்தில் செயிண்ட் (Saint) என்று வழங்கப்படும் வாய்ப்பைப் பார்க்கக் கொடுத்துவைத்தவர்களாக இருக்கிறோம் என்றுதான் சொல்லவேண்டும்.

இது இந்தியாவில் மட்டுமல்ல உலகம் பூராவுக்கும் அதிலும் எத்தனை காலத்திற்கு இந்த பூமிப்பந்து 

இருக்கப்போகின்றதோ அத்தனைக் காலத்திற்கும் ‘அன்னை தெரசா’ ‘செயிண்ட் தெரசா’ என்றுதான் இதற்குமேல் வழங்கப்படப் போகிறார். 

இது கால காலத்திற்கும் யுகயுகாந்திரங்களுக்கும் இருக்கப்போகும், வழங்கப்போகும், வழிபடப்போகும் ஒரு பட்டமாக, ஒரு நிலையாக 
இருக்கப்போகிறது என்பதுதான் இதிலுள்ள விசேஷம்.

வாழுங்காலத்திலேயே ‘மகாத்மாவாக’ வாழ்ந்த எத்தனையோ மனிதர்களை நாம் பார்த்திருக்கிறோம். இலக்கியத்திலும் வரலாறுகளிலும் மக்கள் மனங்களிலும் அவர்கள் நின்று நிலைத்துவிடுவதைப் பார்த்திருக்கிறோம். அவர்களைப் பற்றிய புத்தகங்களும், கட்டுரைகளும், நிறையப் படித்திருக்கிறோம். இலக்கியக் கூட்டங்களிலும், பட்டி மன்றங்களிலும் அவர்களின் புகழ்பாடக் கேட்டிருக்கிறோம். மனிதப் புனிதர் என்று நாமும் எத்தனையோ பேரைப் பெயர் சொல்லிக் கொண்டாடியிருக்கிறோம்.


இதற்கெல்லாம் மேம்பட்ட ஒன்று இந்தப் புனிதர் பட்டம்.

நாம் கொண்டாடுகின்ற மற்ற புனிதர்களுக்கும் இந்தப் ‘புனிதருக்கும்’ வேறுபாடு என்னவெனில் இது ஒரு அங்கீகரிக்கப்பட்ட பட்டம். 

அதாவது இந்திய தேசத்தை எடுத்துக்கொண்டால் நாம் என்னதான் கூட்டங்களிலும் ஏடுகளிலும் நூல்களிலும் பேசினாலும் எழுதினாலும் பாராளுமன்றத்தால் ‘அங்கீகரிக்கப்பட்டது’ என்றால் என்ன ஒரு தனி முக்கியத்துவம் கிடைக்குமோ, அதுபோன்ற ஒரு முக்கியத்துவம் வாடிகனில் இருக்கும் திருச்சபை மூலம் மதர் தெரசாவுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது.

இனிமேல் உலகம் உள்ள அளவுக்கும் உலகம் முழுமைக்கும் காலங்களைக் கடந்தும் இதே அளவு மரியாதையுடனும் இதே அளவு முக்கியத்துவத்துடனும் இதே அளவு பக்தியுடனும் (இது அதிகரிக்கவும் வாய்ப்புண்டு) நீடித்து நிலைக்கப்போகிறது.

என்ன அது அப்படிப்பட்ட அங்கீகாரம்? அப்படியென்ன முக்கியத்துவம்? இத்தனைக் காலமும் கிடைத்துக்கொண்டிருந்த அங்கீகாரத்தைத் தாண்டி அப்படியென்ன புதிய அங்கீகாரம் அன்னை தெரசாவுக்குக் கிடைத்திருக்கிறது? என்பதெல்லாம் மில்லியன் டாலர் கேள்விகள். இந்தக் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வதுதான் இந்தக் கட்டுரையின் நோக்கம். பெரும்பாலும் தொண்ணூறு சதவிகிதத்தினருக்கு இதுபற்றிய புரிதல் நிச்சயம் இருக்க வாய்ப்பில்லை என்பதுதான் யதார்த்தம்.

அன்னை தெரசாவுக்கு அவர்கள் வாழுங்காலத்திலேயே மிகப்பெரிய மரியாதைகள் கிடைத்துக்கொண்டிருந்தன என்பது எல்லாருக்கும் தெரிந்ததுதான். 120க்கும் மேற்பட்ட நாடுகளில் அவருடைய துறவறச் சேவைகளுக்கான கிளைகள் உள்ளன; உலகத் தலைவர்கள் இந்தியா வரும்போது டெல்லியில் குடியரசுத் தலைவரையும், பிரதமரையும் சந்தித்துவிட்டு கல்கத்தா போய்(ஆமாம் அப்போதெல்லாம் கொல்கொத்தா இல்லை, கல்கத்தாதான்) அன்னை தெரசாவையும் சந்தித்துவிட்டுத்தான் செல்வார்கள்.

வாழும்போதே உலகின் அத்தனை விருதுகளும் அவருக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கின்றன. உலகின் பெரிய விருதாக மதிக்கப்படும் நோபெல் பரிசும் வழங்கப்பட்டிருக்கிறது. உலகத்தலைவர்களின் அத்தனை அரசு இல்லங்களும் மதர் தெரசாவின் காலடிகள் படுவதற்காக காத்திருந்திருக்கின்றன. இவற்றையெல்லாம் தாண்டிய ஒரு அங்கீகாரமா இப்போது வழங்கப்பட்டிருப்பது? என்பதுதான் முக்கியமான கேள்வி.


பதில் ‘ஆம்’ என்பதுதான். 


நாலரை அடிகள் மட்டுமே உயரம் கொண்ட ஒரு பெண்மணி மொத்த உலகையும் தம்முடைய கருணையால் கட்டிப்போட்டிருந்தார் என்பது சாதாரண விஷயம் அல்ல; பத்திரிகைகள் சொல்வதையும் பேச்சாளர்கள் சொல்தையும் விட்டுவிடுவோம். பெங்களூரில் எனக்குத் தெரிந்த ஒரு பெண்மணி. நகரின் மிகப்பெரிய புகழ்பெற்ற ஆர்க்கிடெக்டுகளில் ஒருவர். அன்னை தெரசா உயிருடன் இருந்த காலத்தில் ‘இப்படிப் பேசுகிறார்களே, இப்படிப் புகழ்கிறார்களே, அங்கு என்னதான் நடக்கிறது என்பதை நேரில் பார்த்துவரலாம்’ என்று கல்கத்தாவுக்கு நேரில் சென்று வந்தவர் சொன்னதை இப்போது நினைத்தாலும் சிலிர்க்கிறது.

“அந்த இடத்தையெல்லாம் போய்ப் பார்த்ததும் எனக்கே இந்த உலகத்தின் மீது சலிப்பு ஏற்பட்டுவிட்டது. ஐயோ, சாதாரண நாற்றத்தைக்கூடத் தாங்கமுடியாமல் நாம் எப்படியெல்லாம் அந்த இடங்களையும் அந்தச் சூழல்களையும் தவிர்க்கிறோம் தெரியுமா?

எத்தனை விலை உயர்ந்த செண்ட்டுகளையும் ஸ்ப்ரேக்களையும் அடித்துக்கொண்டு வேடம் போட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம் தெரியுமா?

ஒரு சின்ன நாற்றத்துக்கே மூக்கைப் பொத்திக்கொண்டு காத தூரம் ஓடுகிறோம் தெரியுமா?

அவங்க அப்படியே துர்நாற்றமடிக்கும் மனிதர்களைத் தூக்கி மடிமேல் வைத்துக்கொள்கிறார்கள்;

சீழ்வடியும் காயங்களைக் கொஞ்சமும் முகம் சுளிக்காமல், மூக்கில் துணியைக்கூட கட்டிக்கொள்ளாமல் கழுவித் துடைக்கிறார்கள்.

மலத்தையும் மூத்திரத்தையும் கைகளில் வாரி சுத்தம் செய்கிறார்கள்.

வியாதியஸ்தர்களைத் தோளில் சாய்த்துப் படுக்கவைத்துத் தூங்கவைக்கிறார்கள்.

இவர்களில் பெரும்பாலானவர்கள் தொழுநோயாளிகள் என்பதை மறந்துவிடாதீர்கள்………

ஐயோ, அதையெல்லாம் நினைத்தால் தூக்கம் பறிபோய் விடுகிறது. நான் கல்கத்தாவில் அதையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு வந்து பலநாட்கள் சாப்பிடவே பிடிக்காமல் இருந்தேன்” என்றார். அவர் சொன்னபோது அவரின் உடம்பு துடித்தது. கண்களில் நீர் கோர்த்துக்கொண்டு கேவிக் கேவி அழுதார் அவர்.

இதுதான் அன்னை தெரசா. 

தம்மை அவ்வப்போது வந்து வாட்டிவதைத்த நோயைக்கூட அவர் சாதாரண நகைச்சுவைப் போலத்தான் சொல்வாராம். அவருக்கு அவ்வப்போது இதய வலி வருமாம். அதற்கென பேஸ்மேக்கர் கருவி பொருத்தியிருப்பாராம். ‘என்னுடைய நெருங்கிய நண்பர் இப்போது என்னைப் பார்க்க வந்திருக்கிறார்’ என்று அவர் சிரித்துக்கொண்டே சொன்னாரென்றால் அவருக்கு நெஞ்சுவலி வந்திருக்கிறது என்று அர்த்தமாம்.

விமானத்தில் ஏறி வேறொரு இடத்திற்கு மதர் போகிறார் என்றால் எல்லாரும் இறங்கி வந்தபிறகும் அவர் மட்டும் வரமாட்டாராம். ஏனெனில் அவருக்கு விமானப் பணிப்பெண்களிடமும் பணியாளர்களிடமும் வேலையிருக்கிறது.

விமானத்தில் பயணிகள் சாப்பிட்டு மீதம் வைத்ததை, எவற்றையெல்லாம் குப்பையில் கொட்ட வேண்டுமென்று நினைப்பார்களோ அவற்றில் கெட்டுப்போகாத பொருட்களையெல்லாம் சேகரித்து தன்னுடன் கொண்டு போகும் பெரிய பிளாஸ்டிக் பையொன்றில் போட்டு எடுத்துக்கொண்டு வருவது நிரந்தரக் காட்சி.

அவர் அடுத்துச் செல்லப்போகும் ஆசிரமங்களில் இருப்பவர்களுக்கான உணவு அது.

சரி; இப்போது விஷயத்திற்கு வருவோம். இவ்வளவு நாட்களும் மனிதப் புனிதராயிருந்தவருக்கு வாடிகன் திருச்சபை அளித்திருக்கும் அங்கீகாரம் என்னென்ன? 

1)   முதலாவதாக அவருடைய புகைப்படங்கள் இவ்வளவு நாட்களும் சாதாரணமாக இருந்திருக்கும். இனிமேல் மதர் தெரசாவின் தலையைச் சுற்றி ஒரு ஒளிவட்டம் போடப்பட்டிருக்கும். ஆரா (Aura) என்று சொல்லப்படும் ஒளிவட்டம் இது.

2)   மனிதர்கள் எல்லாருக்கும் இந்த ஆரா உண்டு. நல்லவர்களுக்கு இந்த ஒளிவட்டம் உடம்பைச் சுற்றிலும் மற்றவர்களை விடவும் கொஞ்சம் அதிகம் இருக்கும். யோகிகளுக்கும் ஞானிகளுக்கும் இன்னமும் அதிகமாக இருக்கும். ஆனால் கடவுள்களுக்கும் கடவுளுக்கு நெருக்கமாக வைத்து மதிக்கப்படுபவர்களுக்கும் மட்டும்தான் தலையைச் சுற்றிலும்கூட ஒளிவட்டம் இருக்கும். திருச்சபையால் புனிதர் என்று அங்கீகரிக்கப்பட்டுவிட்டால் அவருடைய படத்துடன் இந்த ஒளிவட்டம் நிரந்தரமாகிவிடும்.

3)   ஒருவர் எத்தனை தான் புகழப்பட்டாலும், போற்றப்பட்டாலும், மனிதப் புனிதர் என்று திரும்பத் திரும்ப பேசப்பட்டாலும் அவர்கள் பெயரில் கோவில்கள் இருக்காது. இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை.

செயிண்ட் என்று அங்கீகாரம் பெற்றவர்கள் பெயரில்தான் கோவில்கள் உருவாக்க வழியிருக்கிறது. செயிண்ட் தாமஸ் சர்ச், செயிண்ட் செபாஸ்டியன் சர்ச், செயிண்ட் பால்ஸ் சர்ச் என்றெல்லாம் கேள்விப்பட்டிருக்கிறீர்கள்தானே? இனிமேல் செயிண்ட் தெரசா பெயரில் கோவில்கள் உருவாக்கப்படும்- அதாவது உலகமெங்கிலும்.

4)   இனிமேல் மதர் செயிண்ட் தெரசா பெயரில் (இப்படித்தான் அழைக்கப்படுவார் என்று நினைக்கிறேன். ஏனெனில் ஏற்கெனவே புனிதரான தெரசாக்கள் இருக்கிறார்கள். செயிண்டு தெரசா ஸ்கூல், செயிண்ட் தெரசா கான்வெண்ட் என்று கேள்விப்பட்டிருப்பீர்கள்தானே?) பிரார்த்தனைகள் உருவாக்கப்படும். ஜெபங்கள் உருவாக்கப்படும். அந்தோனியார் ஜெபங்கள், அந்தோனியார் பிரார்த்தனைகள் என்றெல்லாம் வழங்கப்படுவதுபோல் அன்னை பெயரிலும் பிரார்த்தனைகள் உருவாக்கப்படும்.

5)   கோவில், ஜெபம், பிரார்த்தனைகள் என்றெல்லாம் வந்துவிட்ட பிறகு வருடந்தோறும் திருநாள், கொடியேற்றம், தேர்பவனி என்பதெல்லாம் துவங்கப்படும்.

6)   பதுவைப் பதியரான அர்ச் அந்தோனியாரே எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்- என்று சொல்கிற மாதிரி ‘வாழ்நாளெல்லாம் தொழுநோயாளிகளுக்காகப் பாடுபட்ட அன்னை தெரசாவே – எங்களுக்காக வேண்டிக்கொள்ளும்’ என்கிற மாதிரியான பிரார்த்தனைகள் உருவாக்கப்படும்.

இவ்வளவு நாட்களும் நம்மில் ஒருவராக இருந்த ஒருவரை இறைவனுக்கு நெருக்கமானவர்களில் ஒருவராக அங்கீகரித்த ஒரு நிலைப்பாடுதான் அன்னை தெரசாவுக்கு வழங்கப்பட்ட புனிதர் பட்டம்.
1